“Εκ των ων ουκ άνευ εστί”
– “Εκ των ων ουκ άνευ εστί”, είπε η Εύη που σχεδίασε τη βόλτα μας στον Βόλο. – Δηλαδή;, τη ρώτησα πονηρά διψώντας για τις γελαστές της επεξηγήσεις. Μόλις είχε ρίξει στο τραπέζι την ιδέα να πεταχτούμε στο Πήλιο. – Μα είναι απαραίτητο να γίνει, αγαπητή μου, εξηγεί. Όταν έρχεσαι στον Βόλο, είναι προϋπόθεση να περάσεις από το Πήλιο, δε γίνεται να μην πρα-γμα-το-ποι-η-θεί, συμπλήρωσε τονίζοντας μία μία τις συλλαβές για την αίσθηση του αυτονόητου. Θα πάω αντίθετα από την ειμαρμένη; Και κάπως έτσι, βρεθήκαμε να παραγγέλνουμε τσιπουράκι στο (αγαπημένο) Πήλιο. – Με ή χωρίς;, ρωτάει ο σερβιτόρος. Όλο απορία τώρα, κοιτάω τον Γιώργο και τη Σοφία που μου εξηγούν: – Με γλυκάνισο; Στο Πήλιο έχω ξανάρθει άλλες 2-3 βόλτες. Κάθε φορά με διαφορετική παρέα. Άλλος κόσμος εδώ, άλλες συνήθειες, άλλη φρασεολογία. Οι εθνογραφικές μου κεραίες κάθε φορά εντοπίζουν νέα λαογραφικά κύματα τριγύρω. – Με!, σπεύδω να απαντήσω. Εκ των ων ουκ άνευ εστί. Εβίβα!