Αυτό που με εντυπωσιάζει όταν δύει ο ήλιος είναι η σκέψη ότι την ίδια ακριβώς εικόνα αντίκριζε κι ένας άνθρωπος χιλιάδες χρόνια πριν. Είναι εκπληκτικό αν συνειδητοποιήσουμε ότι τα πάντα έχουν αλλάξει, αλλά τούτη η εμπειρία κάθε μέρα, είναι σταθερά ίδια για κάθε άνθρωπο και ζωντανό οργανισμό που έχει γεννηθεί οπουδήποτε στη Γη. Ότι όπως εγώ στέκομαι και παρατηρώ τον ήλιο να βασιλεύει, κάποιος πριν από εμένα κάτι χιλιάδες χρόνια, στάθηκε εκεί όπου πατούσε, με το βλέμμα εξίσου μαγνητισμένο στον ορίζοντα. Με δέος απέναντι στην αρχέγονη δύναμη που έδινε ζωή.
Φεύγοντας από την πανεπιστημιούπολη σήμερα έβλεπα τον ήλιο να χάνεται και σκεφτόμουν πόσο ευγνώμων νιώθω που ζω τη δύση του σε διαφορετικά μέρη…
Σε λεωφόρους της πρωτεύουσας και αστικά μπαλκόνια. Σε σιδηροδρομικούς σταθμούς και υπεραστικά λεωφορεία. Σε παραθαλάσσια ταβερνάκια και οικεία παγκάκια.
Ηλιοβασιλέματα σε ελληνικά νησιά και αμμουδιές ερωτικές. Σε δάση και βουνά, σε κάστρα και αρχαίους ναούς. Σε γέφυρες ευρωπαϊκές, σε έρημο αφρικανική.
Πολλά έχουν αλλάξει μέσα από τις Εποχές του κόσμου και οι ιερές δυνάμεις της φύσης μετατοπίστηκαν στα χέρια θεών και ανθρώπων που είναι πιο διαχειρίσιμα.
Μα λέω πως το βλέμμα που στρέφεται στον ορίζοντα και μένει σχεδόν ναρκωμένο όση ώρα παρακολουθεί την πύρινη σφαίρα να βυθίζεται, κρατά κάποιες ψιμυθιές από το κοσμικό δέος που έχουμε απωλέσει.
Και θαρρώ πως τα βασιλέματα όλα, πάντα και παντού, κουβαλούν το ίδιο ασύνειδο φορτίο από καταβολής κόσμου.
Τον κάματο της μέρας τυλιγμένο με ανακούφιση. Ανακούφιση πως βγήκε η μέρα, πως πήγε καλά. Είμαι εδώ, είμαι καλά και (έφτασα να) βλέπω τον Ήλιο.
Αύριο πάλι.
Κάπως έτσι πορεύεται ο άνθρωπος.
Με τις ψιμυθιές εκείνες που είναι όμως αρκετές για να ορθώσουν τη μικρή του δύναμη απέναντι στη μεγάλη αρχέγονη…
Άντε, αύριο πάλι!
