“Παίζουμε ραδιόφωνο;” Καινούριο παιδικό βιβλίο!
Ε λοιπόν. Τα γενέθλιά μου σήμερα κι έχω ένα πολύ ωραίο δώρο! Το εξώφυλλο από το επόμενο παιδικό μου βιβλίο! “Παίζουμε ραδιόφωνο;” Είναι το 2ο βιβλίο από τη Σειρά: Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, μία σειρά που έχω δημιουργήσει με μπόλικη αγάπη προκειμένου να βοηθώ μικρούς και μεγάλους να κατακτούν τον μηντιακό αλφαβητισμό. Το 1ο βιβλίο της Σειράς κυκλοφόρησε πέρυσι και είναι “Το σακούλι με τις λέξεις”. Το αγκαλιάσατε και το παραγγείλατε από όλη την Ελλάδα (και θα μου εξαντλήσετε το απόθεμα σε λίγο)! Σε εκείνο το 1ο βιβλίο, η Ειρήνη, ένα μικρό κορίτσι, μαθαίνει τη δύναμη των λέξεων που βάζει και βγάζει από το σακούλι της. Και μαζί της οι μικροί αναγνώστες μαθαίνουν να κατανοούν τον λεκτικό και τον μη λεκτικό κόσμο της Επικοινωνίας. Στις τελευταίες σελίδες βρίσκετε εκπαιδευτικές ασκήσεις, από διαδραστικά παιχνίδια μέχρι τη φόρμα Lasswell (ω ναι, η αθεόφοβη έβαλα επιστημονικό μοντέλο μέσα σε παιδικό βιβλίο -και μάλιστα είναι από τις πρώτες θεωρίες που έμαθα στο πανεπιστήμιο ως επικοινωνιολόγος). Η μικρή Ειρήνη λοιπόν μεγάλωσε και απέκτησε φίλους! Και κάπως έτσι, κυκλοφορεί το 2ο βιβλίο της Σειράς που είχε δρομολογηθεί για το 2025. Ο τίτλος “Παίζουμε ραδιόφωνο;” κινητοποιεί την παρέα της ιστορίας και τους αναγνώστες να ανακαλύψουν την αξία αυτού του μέσου στη ζωή μας, από τον προηγούμενο αιώνα μέχρι σήμερα. Από το παλιό αγαπημένο ραδιόφωνο του παππού μέχρι το σημερινό podcast, ήρωες και αναγνώστες παίζουν ανάμεσα σε παράδοση και νεωτερικότητα, νοσταλγία και φρέσκες ιδέες. Και εννοείται ότι έχω εκπαιδευτικά σαλόνια στις τελευταίες σελίδες με ωραίες ιδέες και παιχνίδια και εννοείται ότι πάλι στριμώχνω ένα επιστημονικό μοντέλο από Mass Media studies. Ε μετά από όλα αυτά, μαντεύετε ποια είναι τα επόμενα βιβλία που έχω γράψει για τη Σειρά. Τα οποία επίσης κυκλοφορούν σε λίγο καιρό… Για την υπέροχη εικονογράφηση παρακαλώ χειροκροτήστε τη Βιβή Μαρκάτου. Ένα φωτεινό πλάσμα, με δημιουργικότητα και ταλέντο, με πολλά βραβεία και low profile! (Βιβή, δε σε κάνω ακόμα tag για να μην υποστείς και τις ευχές από τα γενέθλιά μου) Το λοιπόν, είναι μία ωραία ημέρα σήμερα και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας! Τί λέτε, “Παίζουμε ραδιόφωνο;” Γράψε το SEO Focused σαν επαγγελματιας Copywriter
Κάθε 1η του Ιούνη
Θυμάμαι στην εφηβεία, κάθε πρώτη του Ιούνη, έβαζα Santana και άφηνα τη λατινοαμερικάνικη κιθάρα του να πλημμυρίσει το δωμάτιο. Άνοιγα το παράθυρο να κυματίσει η κουρτίνα με το καλοκαιρινό αεράκι και χόρευα ξυπόλητη στο δροσερό πάτωμα. Πέρασε ο καιρός, ήρθαν τ’ ανέμελα φοιτητικά χρόνια, μα ο Santana -τότε πιο απαραίτητος από ποτέ- σταθερά εκεί, κάθε πρώτη του Ιούνη. Τα τελετουργικά που κρατάμε για τον εαυτό μας στη ζωή, νομίζω πως είναι από τις μεγαλύτερες φροντίδες που μπορούμε να του προσφέρουμε. Και δε θα έβρισκα πιο ταιριαστή φωτογραφία να καλωσορίσω τον Ιούνιο, από τούτη τη λαογραφική τελετουργία. Οι πιο μεγάλοι ίσως θυμάστε το έθιμο που εφαρμόζω εδώ με τα πρώτα κεράσια της χρονιάς. Όσοι δε γνωρίζετε, μπορείτε να μαντέψετε την παλιά αυτή πρακτική τρώγοντας το φρούτο με το χέρι πάνω από το κεφάλι; Μέχρι να βρείτε την απάντηση, πάω να βάλω δυνατά τον Santana και συγκεκριμένα το “Maria Maria” να πλημμυρίσει το σαλόνι και να κυματίσουν οι κουρτίνες. Καλό μας καλοκαίρι!!
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2025
Φέτος, η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου με βρίσκει ολίγον ακινητοποιημένη, για ιατρικούς λόγους (είμαι καλύτερα, αναρρώνω, σας ευχαριστώ όσους στέλνετε αγάπη και ευχές). Χρειάστηκε να αναβάλλουμε παρουσιάσεις βιβλίων, δράσεις φιλαναγνωσίας και προσκλήσεις από ανθρώπους στον χώρο του πολιτισμού. Αλλά θα επανέλθουμε! Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι μία εβδομάδα γιορτής. Και εύχομαι όσοι αγαπάτε αυτό το είδος ανάγνωσης, ν’ ανακαλύψετε τις δράσεις που γίνονται στη γειτονιά σας – γιατί σίγουρα θα βρείτε κάποια κοντά σας! Κι αν δε βρείτε, μπορείτε να τη σχεδιάσετε εσείς. Είναι πολύ – πολύ σημαντικό να φέρνουμε τα παιδιά πιο κοντά στα βιβλία. Ή και το αντίστροφο. Λόγω της ημέρας λοιπόν, αναρτώ και τα δικά μου παιδικά βιβλία που έχω γράψει: “Το παλιό τετράδιο της γιαγιάς“ που μιλάει για τη λαογραφία της κρητικής διατροφής. Θα το βρείτε δωρεάν σε ebook ελεύθερα στο διαδίκτυο αλλά και σε έντυπη μορφή στις βιβλιοθήκες των δημοτικών σχολείων της Κρήτης. “Το σακούλι με τις λέξεις“ που μιλάει για τη δύναμη των λέξεων και τις πρακτικές της Επικοινωνίας. Θα το βρείτε σε συνεργαζόμενα βιβλιοπωλεία ή μπορείτε να το παραγγείλετε απευθείας από εμένα. Δε νομίζω πως θα αυτοπροσδιοριστώ ποτέ ως συγγραφέας, εγώ βρε παιδιά, επικοινωνιολόγος είμαι. Αλλά να, είναι που αγαπώ να γράφω και στον ελεύθερο χρόνο μου (τον ποιον;). Ε λοιπόν, χρόνια πολλά!
“Το σακούλι με τις λέξεις” στο βιβλιοπωλείο Κάλλι
Γράφει το Βιβλιοχαρτοπωλείο Κάλλι στη σελίδα του στη Facebook: “Διαβάσαμε και σας προτείνουμε για ανάγνωση “Το σακούλι με τις λέξεις” της Μαρίας-Στέλλας Ζεάκη. Το ξεχωρίσαμε για την ευρηματικότητα και αμεσότητά του – ένα υπέροχο ανάγνωσμα που προάγει τη δύναμη της Επικοινωνίας!” Πώς με συγκινεί η ανάρτηση αυτή! Η Κάλλι έχει ένα πολύ ωραίο βιβλιοχαρτοπωλείο στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έτυχε να βρω καταφύγιο στο κατάστημά της μία βροχερή μέρα και ανακάλυψα μία μικρή γωνιά γεμάτη ζεστασιά και υπέροχες ιδέες για βιβλία, παιχνίδια, δώρα. Ένα μικρό βιβλιοπωλείο της γειτονιάς κοντά στην Όαση, λίγο πιο πάνω από την Καινούρια Πόρτα. Και να που “Το σακούλι με τις λέξεις” βρήκε μία ακόμη φιλόξενη αγκαλιά στην πόλη που ζω τα τελευταία χρόνια. Μπορείτε λοιπόν να βρείτε το καινούριο μου βιβλίο και στην Κάλλι! (Διεύθυνση: Χρυσοστόμου 11, Όαση, Ηράκλειο Κρήτης).
Παρουσίαση βιβλίου “Το σακούλι με τις λέξεις” στο Koukoubook
– Και για πείτε μου, όταν βλέπετε έναν φίλο σας λυπημένο, τί λέξεις βγάζετε από το σακούλι σας;, ρώτησα τα πλασματάκια που με κοιτούσαν όλο περιέργεια όσο κρατούσα το κόκκινο σακούλι στα χέρια μου κι “έβγαζα” λέξεις και συναισθήματα. Δίχως δεύτερη σκέψη, ξεπήδησαν κάποιες παιδικές φωνούλες: – Τίιι έπαθες;, λέει ένα κοριτσάκι. – Θέλεις να σε βοηθήσω, συμπληρώνει ένα άλλο. – Να σε πάρω μία αγκαλιά;, προσθέτει ένα αγοράκι. Να. Με κάτι τέτοια γίνεται καλύτερος ο κόσμος μας. * Το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2025, δώσαμε ραντεβού στο αγαπημένο βιβλιοκαφέ Koukoubook (Καλλιθέα, Αττική) για την παρουσίαση του παιδικού μου βιβλίου “Το σακούλι με τις λέξεις” από τη Σειρά: Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Μέσα από παιχνίδια και ασκήσεις για τη δύναμη των λέξεων, μάθαμε όσα πρέπει (ή δεν πρέπει) να λέμε, πώς μεταφέρουμε το σωστό μήνυμα και πότε οι λέξεις πρέπει να ξεκουράζονται!
Νέο παιδικό βιβλίο: Το σακούλι με τις λέξεις
– Θέλω να σε βγάλω μία φωτογραφία με το βιβλίο σου, λέει η Χριστίνα. – Και πώς να ξανοίγω την κάμερα;, ρωτώ με γέλια. – …Τί νιώθεις τώρα που ξεκίνησε να κυκλοφορεί;, απαντά με σκηνοθετική μαεστρία. Χαμογελώ αμήχανα. Συνήθως εγώ κάνω τις ερωτήσεις, είτε σε επικοινωνιακά είτε σε λαογραφικά projects. Γυρίζω και της λέω: – Νομίζω πως ανυπομονώ. Να το πιάσουν κι άλλα χέρια, να ταξιδέψει. Ε λοιπόν, δεν ξέρω πώς νιώθουν όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με τη συγγραφή, αλλά ειλικρινά ανυπομονώ να ταξιδέψει “Το σακούλι με τις λέξεις”. Σε χωριά, σε πόλεις, σε βουνά, σε νησιά. Να ανοίξει τα σακούλια μικρών και μεγάλων. Και να μου πουν τη γνώμη τους όσοι το διαβάσουν. Δεν είναι μία απλή ιστορία για παιδιά. Είναι ένα παιδικό βιβλίο με εκπαιδευτικό χαρακτήρα για ζητήματα λεκτικής και μη λεκτικής Επικοινωνίας. Με υπέροχη εικονογράφηση και εκπαιδευτικές δραστηριότητες στις τελευταίες σελίδες. Είναι το πρώτο από μία καινούρια σειρά που έχω ξεκινήσει και μέσα στη χρονιά κυκλοφορούν και τα επόμενα 2 βιβλία! (Ω μη μου τα ματιάσετε) Για το υπέροχο δημιουργικό ταξίδι, θέλω να ευχαριστήσω: Την αγαπημένη μου φιλόλογο Ηλιόχαρη Μαντουβάλου που φρόντισε να συμμορφώσει συντακτικά κάποιες χοροπηδηχτές λέξεις Την εικονογράφο μου Martnoem Noriega που έδωσε χρώματα στις λέξεις μου Τον Marios Ioannidis που στοίχισε τις λέξεις στις σελίδες για να μην πέσουν έξω από το βιβλίο Το τυπογραφείο Λυχνία ΑΕ – Lyhnia SA που με αξιέπαινο επαγγελματισμό έβαλε τις λέξεις μου σε χαρτί και τύπωσε τα πρώτα βιβλία. Μέσα στις επόμενες ημέρες θα στείλω τις πρώτες παραγγελίες να φτάσουν με boxnow σε κάποιες γωνιές της Ελλάδας. Να με συγχωρείτε για την καθυστέρηση βρε παιδιά, αλλά τώρα μαθαίνω τα logistics των βιβλίων. Με τέτοιους ρυθμούς, θα μου εξαντλήσετε την πρώτη φουρνιά προτού προλάβω να τα στείλω στα βιβλιοπωλεία. Σας ευχαριστώ από καρδιάς! Και τη φίλη μου Χριστίνα που έκανε ποδαρικό αγοράζοντας τα πρώτα αντίτυπα. ΥΓ. Σε ξεχωριστή ανάρτηση θα αναφέρω τα επιλεγμένα βιβλιοπωλεία με τα οποία θα συνεργαστώ. (Και για να μην ντραπεί κάποιος να ρωτήσει “τιμούλα;”, το βιβλίο κοστίζει 12,70) Στα σχόλια θα βάλω το οπισθόφυλλο για όποιον ενδιαφέρεται.
Με μία φωτογραφία από τα Φέρε
Με μία φωτογραφία από τα Φέρε αποχαιρετώ το 2024. Από τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Θαρρώ πως ταιριάζει, αφού κάθε αποχαιρετισμός κουβαλά μία μικρή μελαγχολία. Και οι σιδηροδρομικοί σταθμοί του κόσμου όλου, λες και είναι κατά φύσιν μελαγχολικοί. Αποχωρισμοί, λόγια που δεν ειπώθηκαν, σφιγμένα χείλη και κόμποι στον λαιμό. Και εκείνα τα βλέμματα που δεν ξεχωρίζονται μέχρι να χαθεί το τρένο στον ορίζοντα. Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός στα Φέρε είναι μία Στιγμή που κρατώ φυλαχτό από το ταξίδι μας στη Θράκη. Όλο αυτό το roadtrip στις πόλεις και τα χωριά, σχεδιάστηκε με μία αιτία. Τούτο το μικρό χωριό, εκεί στα βόρεια. Και συγκεκριμένα, το στρατόπεδό του. Στα σύνορα της Ελλάδας, εκεί όπου έκανε ο πατέρας μου φαντάρος και ασυρματιστής το 1971. Από την Κρήτη στον Έβρο. 2 χρόνια θητεία. Ήταν μία ημέρα γεμάτη συγκίνηση εκείνη η Παρασκευή του Δεκέμβρη που γνώρισα από κοντά τον τόπο. Έψαξα, ρώτησα, έμαθα. Περπάτησα, γνώρισα. Μου έχει τόσες ιστορίες ειπωμένες για ‘κείνα τα χρόνια, που το ‘χα σαν τάμα να πάω κάποτε. Φεύγοντας μετά από ώρες, προτού πάρουμε τον δρόμο για το δέλτα του Έβρου, γυρίζει ο Στεφανής: – Θέλω να δούμε κάτι ακόμα. Δώσε μου λίγα λεπτά, λέει και στρίβει σ’ έναν χωματόδρομο. Στο βάθος, μερικά κτήρια εγκαταλελειμμένα, πνιγμένα στη βλάστηση, ξεχασμένα από τους ανθρώπους. Κατεβαίνω από το αμάξι και εντοπίζω μία σιδηροδρομική γραμμή. Το βλέμμα μου την ακολουθεί και καταλήγει σ’ έναν όμορφο κτίσμα, γραφικό, βγαλμένο λες και από παλιά ταινία. Στην κορυφή, μία πινακίδα. Άσπρη, καθαρή, αλώβητη από τη σκόνη και τον Χρόνο, με μεγάλη χαρακτηριστική γραμματοσειρά που συναντάς στους παλιούς σταθμούς: Φέρες. Χαμογελώ. “Στις Φέρες” λένε οι περισσότεροι. “Στα Φέρε” λένε οι λίγοι, ανάμεσά τους κι ο πατέρας μου. Αυτό το τοπωνύμιο κρατώ κι εγώ. Οι σκέψεις μου τρέχουν απανωτά και πλάθουν εικόνες: τρένα, σφυρίγματα, βαλίτσες, τον κόσμο να καταφτάνει σε τούτη την άκρια της χώρας, από πού να ‘ρχονται, γιατί άραγε, τα χιόνια κάποτε, φαντάροι με τους χιλιόβαρους σάκους, τα σύνορα, ο πατέρας μου, το χιόνι που αντίκρισε για πρώτη φορά στη ζωή του σε σκοπιά. Το μυστικό για τον καλό ελληνικό καφέ που έμαθε από μία ντόπια όταν τού προξένευε την κόρη της, η διάκριση που πήρε για την καλύτερη ταχύτητα στον κώδικα Μορς. Ιστορίες αστείες, ιστορίες δυνατές, ιστορίες του στρατού. Ο ήλιος πέφτει και πρέπει να φύγουμε. Στέκομαι στην έρημη αποβάθρα, παίρνω μία βαθιά ανάσα και κλείνω μέσα μου τούτη τη γωνίτσα της Ελλάδας. Είναι πια από τις αγαπημένες μου. Ανοίγω τα μάτια και χαμογελώ στον Στεφανή. Κρατώ τα ωραία και αποχαιρετώ τα δύσκολα. Εύχομαι για χαρούμενες ιστορίες και φωτεινές στιγμές. Όλα κάνουν τον κύκλο τους και πρέπει να εξοικειωθούμε με αυτό. Σε ευχαριστούμε, 2024. Με το καλό να έρθει η νέα χρονιά.
Αφηγηματικοί κόσμοι στις οθόνες μας
Πριν από λίγο καιρό, έδωσα μία ομιλία με θέμα “Αφηγηματικοί κόσμοι στις οθόνες μας: Παραμύθια και παραμυθία στην ψηφιακή εποχή”. Ήταν στο πλαίσιο μίας εσπερίδας που διοργάνωσε το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτισμού του δήμου Σητείας. Αυτές οι ετήσιες εσπερίδες είναι ανοιχτές στο κοινό. Προσπαθούμε να είμαστε ευχάριστοι στους ακροατές και να μην τους επιβαρύνουμε με επιστημονικές θεωρίες. Οι ερμηνευτικές μας αναλύσεις να είναι απλές και κατανοητές. Προσπάθησα και εγώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου για το πώς τα παραμυθιακά μοτίβα, οι αρχετυπικοί ρόλοι και οι πρακτικές του storytelling μετασχηματίζονται στο σήμερα. Πώς μεταφέρονται στις μικρές και τις μεγάλες οθόνες. Αν συνεχίζουν να ικανοποιούν τους αποδέκτες, ανεξαρτήτως ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου. Πώς οι αφηγηματικοί κόσμοι επηρεάζουν την καθημερινότητά μας, αυξάνουν την κοινωνική αλληλεπίδραση και ενισχύουν δεσμούς σε κοινωνικά δίκτυα που δε γνωρίζουν περιορισμούς του χρόνου και του χώρου. Γιατί κάνω αυτή την ανάρτηση… Όσοι αγαπάμε το σύμπαν του Harry Potter, μάθαμε με θλίψη την είδηση του θανάτου της αγαπημένης Maggie Smith. Μίας εξαιρετικής ηθοποιού που ενσάρκωσε τον ρόλο της καθηγήτριας McGonagall στο Hogwarts. Έδωσε σάρκα και οστά στον ρόλο της μάγισσας που είναι αυστηρή, δυνατή, δίκαιη. Αυτές τις ημέρες, online κοινότητες των Potterheads σε όλο τον κόσμο υψώνουν τα ραβδιά τους (χαρακτηριστική σκηνή από τις ταινίες) για να αποχαιρετήσουν όχι μόνο την ηθοποιό που έφυγε από τη ζωή, αλλά και την αγαπημένη τους καθηγήτρια. Νά πώς οι ρόλοι και οι αξίες συνδιαλέγονται ανάμεσα στις σφαίρες της πραγματικότητας και της φαντασίας. Καλό ταξίδι, Μινέρβα. Έδωσες μία ρεαλιστική διάσταση στους αφηγηματικούς μας κόσμους. Θα σε μνημονεύουμε πάντα στην αιώνια μάχη ενάντια στο Κακό. #PiertotumLocomotor “I ‘ve always wanted to use that spell! “
Ένας Youtuber στο Σφεντύλι
Χθες πήγαμε ξανά στο Σφεντύλι. Ήρθε ένας YouTuber από την Αγγλία και μας ζήτησε να του μιλήσουμε on-camera για την ιστορία του χωριού. Μας βρήκε, είπε, από το ντοκυμαντέρ “Σφεντύλι: Όταν σε ξεριζώνει το νερό” που δημιούργησε ο καλός φίλος και ανερχόμενος κινηματογραφιστής Μιχάλης Μπαστάκης. Είχα τη χαρά και τον ενθουσιασμό να συμμετέχω από την αρχή σε εκείνη την ταινία, ως σύμβουλος σε θέματα εθνογραφικής έρευνας και επικοινωνίας. Το ντοκυμαντέρ αυτό έχει μία συγκινητική ιστορία behind-the-scenes και αξίζει κάποια στιγμή να γίνει μία συζήτηση ανάμεσα στο κοινό και τους συντελεστές. Προς το παρόν, ταξιδεύει σε φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας και λαμβάνει θερμή υποδοχή με προβολές και διακρίσεις. Η ιστορία για το Σφεντύλι, ένα κρητικό χωριό που εξαφανίζεται μέσα στο νερό λόγω του φράγματος, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο σιγά-σιγά. Κάπως έτσι έφτασε και στον Andy Burgess από τη Faultline Productions, τον YouTuber με τους 150.000 followers. Η πρώτη κουβέντα του Andy όταν κατεβήκαμε από τα αμάξια ήταν πως έφερε μαζί του στην Κρήτη τον βροχερό καιρό από τη Βρετανία. Σχολιάσαμε τον καιρό και τον τόπο – ο χρόνος και ο χώρος είναι συνήθως τα πρώτα θέματα που ξεμουδιάζουν τους ανθρώπους όταν δε γνωρίζονται μεταξύ τους. Κατηφορίσαμε και εντοπίσαμε ποια σπίτια είχαν γκρεμιστεί τούτη τη φορά. Το νερό είχε κατέβει και η εκκλησιά είχε φανερωθεί ολόκληρη, να στέκει ορθή μέσα στα ερείπια. Τρυπώσαμε στο υπόστεγο της εκκλησίας, το μόνο ασφαλές σημείο για να τραβήξει τα πλάνα και να μας πάρει τις συνεντεύξεις. Ο Μιχάλης μίλησε για το χωριό, το φράγμα, το ομώνυμο ντοκυμαντέρ. Ο Μαθιός έπειτα, ένας από τους τελευταίους κατοίκους, ξενάγησε τον επισκέπτη στον τόπο που μεγάλωσε, στον τόπο που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει. Ανάμεσα στα χαλάσματα, έδειχνε τα καφενεία, το κελί του παπά, τις αυλές των γειτόνων, το σπίτι που μεγάλωσε. Ο μεταφραστής κάποιες φορές παρασυρόταν από τη συγκίνηση και μετέφερε με καθυστέρηση τα λεγόμενα στον ξένο. Το ψιλόβροχο σταμάτησε και ο Andy βρήκε ευκαιρία να σηκώσει το drone για πανοραμικά πλάνα. Λίγο πριν δύσει ο ήλιος επέστρεψε στην εκκλησιά για το τελευταίο πλάνο. Του ζήτησα να σταθώ μπροστά στην πόρτα της να μιλήσω, είχα ένα σχόλιο να κάνω που είχε άμεση σχέση. Ένα ανθρωπολογικό σχόλιο που ίσως θα έδινε στους followers του τροφή για σκέψη. Πως οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι με τη γη, πως η γη διαμορφώνει την οικονομία και την κοινωνική οργάνωση μίας κοινότητας. Όταν ένα φυσικό και κοινωνικό οικοσύστημα διαλύεται, η συλλογική ταυτότητα μίας κοινότητας καταρρέει. Μπαίνει σε μία επώδυνη διαδικασία διαπραγμάτευσης και επαναπροσδιορισμού. Και όταν μία κοινότητα χάνει την εδαφική της υπόσταση, μετατοπίζει το κέντρο βάρους της σε κάποιο φαντασιακό ορόσημο που μπορεί έστω να την κρατήσει σε συνοχή. Σε αυτή την περίπτωση, ήταν τούτη η εκκλησιά. Που προσφάτως “μεταφέρθηκε” ακριβώς απέναντι από το χωριό, με το χτίσιμο νέου ναού να σώζει το παλιό τέμπλο και τα κονίσματα. Η εκκλησία συγκεντρώνει τους λιγοστούς σκόρπιους Σφεντυλιανούς σε λειτουργίες, χαρές και πένθη. Είναι το γεωγραφικό ορόσημο της ύπαρξής τους ως κοινότητα. Πολλά μπορούμε να πούμε για το Σφεντύλι, αλλά καλύτερα να τα δείτε όταν κανονίσουμε τις επόμενες προβολές με τον Μιχάλη σε Αθήνα και Κρήτη. Δεν ξέρω τί θα πει ο συμπαθητικός Andy στο δικό του κανάλι, αλλά τον ευχαριστούμε που έδειξε ενδιαφέρον για τούτη τη μικρή γωνίτσα της Ελλάδας.
Το Σακούλι με τις Λέξεις
Τατάααν! Το εξώφυλλο από το καινούριο μου παιδικό βιβλίο! “Το σακούλι με τις λέξεις” είναι μία ιστορία που εμπνεύστηκα το 2017, αλλά την κράτησα στα συρτάρια. Κάπου το 2020 την έβγαλα, την ξεσκόνισα, τη φρόντισα. Και πλέον είναι έτοιμη να βγει στα βιβλιοπωλεία! Είχαμε μία υπέροχη συνεργασία με την εικονογράφο μου, Martnoem Noriega, και με μία ομάδα από φίλους και ανθρώπους που αγκάλιασαν το βιβλίο τούτο (θα τους τιμήσω σε ξεχωριστή ανάρτηση). Όσοι με γνωρίζετε προσωπικά, ξέρετε ότι έχω πάθος με τις λέξεις. Με ενδιαφέρει πολύ ο τρόπος, ο χρόνος και ο χώρος που τις χρησιμοποιούμε. Και κυρίως, τα μηνύματα που (θέλουμε να) μεταφέρουμε μέσα από αυτές κάθε φορά. Κάπως έτσι, δημιουργήθηκε “Το σακούλι με τις λέξεις”! Ένα πλεκτό κόκκινο σακούλι με λέξεις που επιλέγουμε να βάζουμε και να βγάζουμε καθημερινά στις συναναστροφές μας με τους γύρω μας. Αν το κάνουμε με τον κατάλληλο τρόπο για να έχουμε αποτελεσματική Επικοινωνία, ε αυτό θα το μάθετε στις σελίδες του βιβλίου! Σε λίγες ημέρες θα σας πω περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες για όσους ενδιαφέρονται να το πάρουν στα χέρια τους! Βγάζω λοιπόν ένα φωτεινό “Καλό μήνα” από το δικό μου σακούλι και σας το αφήνω εδώ, μαζί με το εξώφυλλο. Που το λατρεύω. (Πού να δείτε και τις υπόλοιπες σελίδες μέσα!)